พล็อตเกินเรื่องแรก....นี่มันยาวขนาดเป็นตอน 1 ได้เลยนะเนี่ย เป็นเรื่องที่แต่งแล้วยังไม่ได้คิด
คือยังไม่ได้คิดอะไรเลย แม้กระทั่งพล็อตคราวๆ 55+
แบบว่า เอาไว้...ถ้ามีคนชอบ เราอาจจะหยิบเรื่องนี้มาแต่งต่อก็ได้ 55+
ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นท์นะค๊ะ เพราะเราบอกแล้วว่า ถ้าคอมเม้นท์เยอะเราอาจจะนำเรื่องนี้มาพิจารณา
** >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>:: Seduce Game :: <<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<**
" จินคุง...วันนี้ไปเที่ยวกันนะ" ร่างเล็กที่จงใจเบียดใบหน้าหวานเข้ากับอกกว้างเอ่ยขึ้นอย่างอ้อนๆ
" วันนี้ผมอยู่ร้าน...คาเมะนาชิก็ไปเที่ยวทุกวันไม่ใช่หรอไง"
" ก็อยากไปพร้อมกันนี่นา!" ปากเล็กยื่นอย่างหงุดหงิด ก่อนเอนหน้าซบลงกับแขน " ไปแวะกินอะไรกันก่อนก็ได้นี่นา กว่าจินจะเข้าผับ ก็ประมาณ 2 ทุ่มไม่ใช่หรอ"
" ไม่ได้หรอก พอดีผมไม่ชอบกินข้าวเย็น เดี๊ยวผมไปก่อนนะ..พอดีกะว่าจะไปห้องสมุดซักหน่อย" แกะมือออกจากแขนอย่างรวดเร็วพร้อมกับลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปท่ามกลางใบหน้าตื่นๆของร่างเล็กที่นั่งเหวอ
" อะไรกันเนี่ย!! อุตส่าห์ยั่วขนาดนี้แล้วนะ!" ร่างเล็กโวยวายอย่างหัวเสีย...หมอนี่มันบ้า บ้าๆๆๆ! คนบ้าอะไรไม่กินข้าวเย็น " ต้องคิดแผนใหม่ซะแล้ว" ท่าทางเกมส์นี้.....มันจะไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้วสิ * - คาเมะนาชิ -- ล้มเหลวครั้งที่ 2 - * มือเล็กๆของคนที่นั่งแอบดูอยู่ไม่ไกลจดยิกๆลงในสมุด ก่อนที่ร่างบางด้านข้างจะก้มลงมาอ่านพร้อมหัวเราะเบาๆ พร้อมฉีกยิ้มมองไปยังร่างบางที่เดินไปหาเพื่อนสนิทอย่างเจ้าเล่ห์
" หมอนี่ยังเป็นคนอยู่รึป่าวเนี่ย" ร่างเล็กส่ายหัวเบาอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินมานั่งกับยามะพีที่กลั้นยิ้มจนน่าหมั่นไส้ นานนับ 2 อาทิตย์ที่คาเมะนาชิคนดังในมหาลัย และในหมู่นักเที่ยวยามราตรี เดินตามจีบหนุ่มหน้าตาคมเข้มที่ดังไม่แพ้กัน จนฮือฮาไปทั่วมหาลัย ว่าคนหน้าสวยเกิดไปปิ๊งอาคานิชิ จิน ตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งๆที่เรียนอยู่คณะเดียวกันมาร่วม 2 ปี
อันที่จิงแล้ว...ร่างบางก็ไม่ได้ไปปิ๊งอะไรหมอนี่ เพียงแค่ต้องทำภาระกิจให้สำเร็จลุล่วงไปก็เท่านั้น เกมส์บ้าๆที่ตบปากรับคำเพียงเพราะว่าต้องการเอาชนะ แต่ตอนนี้กับเหมือนบ่วงที่รัดคอเน้นจนเอาออกไม่ได้ ใครบ้างจะยอมเสียหน้ากัน!!!
2 อาทิตย์ก่อน
ตึง...ตึง....ตึง.... ~
เสียงเพลงจังหวะเมามันส์ดังกระหึ่ม คนหนุ่มสาวน้อยใหญ่เต้นสะบัดกันไปมากลางฟลอร์จนพื้นสะเทือนนิดๆ สะโพกของคนร่างเล็กที่อยู่ตรงกลางช่างบิดเร้ายั่วยวนจนมีผู้คนมากหน้าหลายตา เดินเข้าไปสีใกล้ๆ ใบหน้าสวยคมฉีกยิ้มน้อยๆ มือเรียวเกี่ยวคอเสื้อดึงเข้ามาใกล้ๆก่อนจะสะบัดมือดันให้คนที่เข้ามาใกล้ถอยห่างออกไป พร้อมกับชายตาเหล่มองน้อยๆอย่างไม่สบอารมณ์ซักเท่าไหร่ ปากเรียวแดงกระตุกยิ้มน้อยๆ เมื่อคนที่เข้ามาเมื่อกี๊ถอยหลังเดินลับสายตาไป แต่อีกไม่นานก็ต้องมีคนใหม่เข้ามาแทนที และก็โดนร่างเล็กผลักออกไปเรื่อยๆ ไม่รู้จักหมดจักสิ้น หยดเหงื่อเกาะพราวบนหน้าผากสวย ปลายผมที่ซอยได้ทรงเปียกชื้น ก่อนที่ร่างเล็กๆจะแทรกตัวออกมาจากบัลลังค์แล้วเดินมานั่งยังโต๊ะที่อยู่หน้าสุด
" คาเมะจัง...ดื่มอะไรมั๊ย เดี๊ยวพี่เลี้ยง" เสียงแหบห้าวดังข้างตัว ตั้งแต่ร่างบางยังไม่ทันนั่งลงกับเก้าอี้
" ไม่เป็นไรหรอกฮะ...." มือคว้าแก้วแชมเปญที่อยู่ในมือแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาจ่อริมฝีปาก ก่อนจะช้อนตามองเล็กน้อยให้เป็นพิธี พร้อมกับลิ้มรสชาติน้ำหวานฝาดๆสีสวยแล้วส่งให้ " แค่นี้....ก็พอแล้ว" ลิ้นแดงสดเลียริมฝีปากน้อยๆราวกับยั่วยวน ปากได้รูปยิ้มหวานอีกครั้ง เมื่อมองสบตาอีกคนแล้วรับรู้ถึง.....ความรู้สึกของคนฝั่งตรงข้าม " ขอพักซักหน่อยนะ" สะบัดหน้าเข้าหาโต๊ะตัวเอง ก่อนจะปรับสีหน้าทำนองหงุดหงิดไม่ให้ร่างสูงเห็น
" งั้น...พักตามสบายนะครับ" เพียงแค่โดนสายตาเร่าร้อนนั้นมองแต่แป๊บเดียว อารมณ์ดิบในร่างกายก็แทบระงับไม่อยู่ แต่ถ้าไม่ใช่ คาเมะนาชิ คาซึยะ ดาวดังในหมู่นักเที่ยวยามราตรีคนนี้แล้ว....ป่านนี้คงจะต้องจับร่างเล็กๆนี้ขึงพรืดให้มันรู้แล้วรู้รอด เพราะความเซ็กซี่ เร่าร้อน เย้ายวนที่เจ้าตัวจงใจปล่อยออกมาเพื่อยั่วยวนทุกคนที่เข้าใกล้ แต่ไม่มีใคร...ได้มากกว่า รอยยิ้มพร้อมกับลีลายั่วยวน หากคิดจะไปขอมีอะไรด้วยหล่ะก็....นางฟ้ายามค่ำคืนคนนี้จะมีวีธีจัดการกับคนๆนั้น อย่างถึงอกถึงใจ จนกระทั้งไม่กล้าออกมาเดินข้างนอกอีกเลย
" เบื่อหรอ โทโมะ" หันไปหาเพื่อนตัวเองที่นั่งหน้าหงิกอยู่ข้างๆ คนหน้าหวานใช้ดวงตากลมโตจ้องมองเพื่อนสนิทที่โดยสายตารอบด้านแทะโลมอยู่เรื่อยๆ " อะไร...หน้าชั้นมีอะไรติดอยู่หรอไง"
" ป่าวนี่....แต่ว่าเมื่อไหร่จะกลับกันหล่ะ ร้อนก็ร้อน....ชั้นไม่อยากโดนคนมองด้วยสายตา เหมือนจะกลืนกินอย่างนี้ตลอดหรอกนะ" ใช่ว่าจะมีคาเมะคนเดียวที่ป๊อบเมื่อไหร่ ร่างเล็กข้างๆนี่ก็มีคนแวะเวียนมาจีบมิใช่น้อย หากแต่จะโดนปฎิเสธอย่างชนิดที่เรียกว่า ไม่รักษาหน้า....ไม่รักษาน้ำใจผู้กล้าเสียบ้างเลย
" ยังสนุกอยู่เลย จะกลับแล้วหรอ" หลิ่วตาให้หนุ่มโต๊ะข้างๆที่ยกแก้วในมือทำนองอยากทำความรู้จัก ก่อนจะเมินหน้าพร้อมกับหัวเราะในลำคอ * เหอะ! เจ้าชู้เหมือนกันหมดทั้งโลก *
" นายสนุก...แต่ชั้นหน่ะ ไม่! คนพวกนี้น่ารำคาญจะตาย ทนได้ยังไงคาเมะ ให้ไอ่บ้าพวกนี้มันมองหน่ะ เป็นชั้นหน่อยไม่ได้ จะด่าพร้อมไล่ตะเพิดไปให้หมดเลย"
" โหดไปแล้ว รู้จักปฏิเสธอย่างนิ่มนวลซะบ้างสิ แต่ก็เอาเถอะนะ....นายดังในหมู่พวกนี้เพราะความดุนี่ [b]ยามะชิตะ โทโมฮิสะ....หนุ่มน้อยเย็นชา ผู้สร้างความเผ็ดเร้าทางอารมณ์[/b]" แกล้งพูดสมญานามที่มีคนตั้งให้ขึ้นมา ยามะพีทำหน้าบูดอีกครั้ง ใครมันจะไปอยากมีชื่อทำนองนี้บ้าง ทุกวันนี้ต้องตระเวนออกมาเที่ยวทุกคืนกับหมอนี่ก็ปวดหัวแทบแย่ ไหนจะต้องมาเจอคนประหลาดพวกนี้อีก ไล่เท่าไหร่....ด่าไปอีกครั้ง ก็ยังมีหน้าจะเสนอตัวเข้ามาหาอยู่เรื่อย
" เงียบหน่ะ! กลับบ้านได้แล้ว ไม่งั้น...พรุ่งนี้ชั้นไม่มาเป็นเพื่อนนะ" หากยามะพีไม่มา คาเมะก็ไม่มีทางกล้ามาคนเดียวแน่ๆ ก็ใครต่อใครมาจากไหนก็ไม่รู้ หากพลาดท่าโดนยาเข้าไป...ใครจะช่วยเหลือกัน ก็ต้องหนีบเพื่อนเอาไว้...ป้องกันอันตรายที่มาโดยไม่รู้ตัวต่างหาก
" รออีกแป๊ปนะ แล้วจะกลับจิงๆ" รีบลุกขึ้นไปพร้อมเดินแทรกฝูงชนเข้าไปที่ตรงกลาง โดยไม่มีเวลาให้อีกคนได้พูดทัดทานหรือปฏิเสธ ยามะพีถอนหายใจแรงๆก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหงุดหงิด พร้อมกับมองไปรอบตัวแล้วรีบหันกลับมาอย่างอารมณ์เสีย เพราะสายตาเจ้าเล่ห์มองตรงมายังตัวเองนับสิบคู่!
..............................................................................................................
" อ่าฮ้า....ไอ่จิน วันนี้ร้านเราคนโครตเยอะเลยหว่ะ" ร่างสูงที่เดินโยกออกมาจากห้องผู้จัดการตะโกนเสียงดังแข่งกับเพลงเร้าใจ พร้อมกับหันมามองคนข้างๆที่ขมวดคิ้ว โดยที่สายตาคมจับจ้องไปยังกลางเวทีที่มีคนร่างบางเด่นเป็นจุดศูนย์กลาง " มองอะไรว๊ะ"
" เปล่า!" สะบัดใบหน้าคมเข้มออกจากภาพชวนพิศมัย เอวบางส่ายยั่วยวนยังติดอยู่ในหัว หากแต่จินกลับหัวเสียกับมันอยู่ไม่น้อย หาได้ชื่นชมเฉกเช่นยูอิจิที่จ้องตาไม่กระพริบในขณะนี้ " ไอ่ยู...ไอ่ห่า...น้ำลายหกแล้วมึง! ไปเหอะ!"
" อะไรว๊ะจิน...มีของดีๆให้ดูจะรีบไปไหนก๊าน" ดวงตาฉายแววความเจ้าชู้เปล่งประกายแรงกล้ายามแสงไฟหลากสีส่องพาดผ่านหน้าหลายต่อหลายครั้ง
" จะเดินไม่เดิน" หันมาตีหน้ายักษ์ใส่เพื่อนที่หึกเหิมเกินห้ามใจ ก่อนจะยกหมัดเป็นเชิงขู่จนร่างสูงข้างๆหน้าเหวอลงเล็กน้อย
" เออๆ ไอ่โหด.. ไปก็ได้ว๊ะ" สะบัดหน้าไปมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินตามออกไปอย่างเคืองๆ
" .........." สายตาคมที่อยู่บนเวทีมองปราดมาทางร่างสูง สบตากันชั่ววินาที หากแต่รู้สึกได้ถึงความชิงชังที่ส่งผ่านแววตาคู่นั้นมาได้ แม้จะคุ้นๆหน้าอย่างประหลาด แต่ก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ก็จู่เหมือนกับถูกเหม็นขี้หน้าอย่างงั้นแหล่ะ
" เอ๊ะ! ขอโทดนะ" เสียงแหลมเล็กดังขึ้นข้างตัว เมื่อไหล่บางถูกกระทบรุนแรง คาเมะกวาดตามองไปอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวไม่น้อย " อ้าว...คาเมะนาชิ" คนข้างๆฉีกยิ้มเล็กน้อยพอเป็นพิธี ก่อนจะตีหน้าระรื่นใส่
" ฮิโรกิ อุจิ! นายต้องการอะไร" ตวัดหางเสียงบ่งบอกให้รู้ถึงความไม่พอใจ แต่คนข้างก็แค่ทำหน้ายิ้มเยาะน้อยๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นทำสีหน้างุนงง
" ป่าวนี่! ไม่เห็นหรอไงว่าคนเค้าเบียดมาไม่ได้ตั้งใจ" กรามเล็กขบกันแน่น ตาจ้องมองคนข้างหน้าอย่างโมโห ทำหน้าตาไร้เดียงสาดีนักนะ....ใครเชื่อก็บ้าแล้ว " เอ๊ะ!" จู่ๆคาเมะก็ลากคนร่างเล็กลงมาข้างล่าง พร้อมกับมีสายตางุนงงของยามะพี ก่อนจะลุกเดินตามมาด้วย " จะพาชั้นไปไหน!"
" เงียบๆแล้วตามมา" ออกแรงลากบวกกระชากร่างเล็กๆให้เดินมาด้วยกัน
.
.
.
" อะไรของนาย พาชั้นมาที่นี่ทำไม!" เสียงฮิโรกิแหกปากอย่างไม่สบอารมณ์ ก็เรื่องอะไรลากตัวเค้าออกมาจากข้างในทั้งๆที่ยังสนุกอยู่เลย
" ถามอีกครั้ง นายจะเอายังไง" คู่อริที่ไม่ถูกกันมาตั้งนาน ก็วันแรกที่เจอ....หมอนี่ก็เข้ามาตบโดยไม่มีสาเหตุแถมเจ้าตัวก็ไม่ยอมบอกเหตุผลด้วย * เห็นแล้วหมั่นไส้.... พอใจมั้ยคาเมะนาชิ *
" หึ! ช่วงนี้เที่ยวบ่อยหนิ เก่งดีนี่...เรื่องยั่วคนอื่นหน่ะ" ส่งยิ้มยั่วเย้าเป็นการตบท้าย คาเมะกัดปากตัวเองแน่น พลางนับเลข 1-10 ในใจ ตาคมจับจ้องใบหน้าสวย " เส็ดไปกี่รายแล้วหล่ะ"
" เลิกวุ่ยวายกับชีวิตชั้นซักทีจะได้มั้ย!" ความโกรธที่พยายามข่มไว้มันพลุ่งพล่าน เมื่อไหร่ที่จะพ้นๆจากหมอนี่ซักที
" งั้น....เรามาแข่งกันมั้ยหล่ะ เล่นเกมส์ง่ายๆ ถ้าชั้นแพ้...นายมีสิทธิทุกอย่าง แต่ถ้าชั้นชนะ..ชั้นก็มีสิทธิทุกอย่างเช่นกัน"
" แข่งอะไร" คำว่าสิทธิทุกอย่างมันช่างล่อหน้าล่อตาเสียเหลือเกิน
" Seduce Game" ฮิโรกิฉีกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะปรายตามองหน้าคาเมะที่ตีหน้าหงุดหงิด
" ตกลง" ตอบรับโดยไม่ต้องคิด หากต้องการจะอยู่อย่างสงบสุขโดยไม่ต้องหงุดหงิดจากหมอนี่ ยังไงก็ย่อมได้ เผลอๆหากชนะ...เค้าก็สามารถจะสั่งให้หมอนี่ทำอะไรก็ได้นี่นา
" ง่ายดีนี่ ไว้พรุ่งนี้ที่มหาลัย ชั้นจะไปบอกกติกา" ขยิบตาทิ้งทวนก่อนเดินสะบัดหน้าออกไป ทิ้งให้คาเมะยืนตีหน้านิ่งอยู่ด้านหลัง ยามะพีที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักวิ่งเข้ามาใกล้ๆ
" คาเมะ....นายบ้ารึป่าว ไปตอบรับคำท้าอะไรกับหมอนั่นง่ายๆได้ไง" เสียงดุๆดังขึ้นแทบจะทันทีที่ก้าวเข้ามาใกล้ตัว ยามะพีส่ายหน้าเบาๆ ไม่รู้จะพูดยังไง...คาเมะเองก็น่าจะรู้ถึงพิษสงของคนที่เพิ่งตบปากรับคำท้าไปเมื่อครู่ว่าเป็นยังไง " แล้วนี่จะเอายังไงต่อ ฮิโรกิจะมาไม้ไหน นายก็ยังไม่รู้เลยนะคาเมะ"
" แล้วไงหล่ะ ชั้นไม่สนหรอกว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหน แต่ชั้นรู้อย่างเดียวว่าชั้นต้องชนะ"
......................................................................
" ยามะพี....นายช่วยชั้นคิดหน่อยได้มั๊ย ว่านายอาคานิชิอะไรนั่นหน่ะ เค้าไม่ได้มีอะไรเสื่อมที่สมองหรือว่าความรู้สึกหน่ะ" มือเล็กๆทุบลงกับโต๊ะอย่างหงุดหงิดจนของเหลวสีสวยในแก้วทรงสูงสัานคลอไปตามแรงสั่นของโต๊ะ ตามตื้อเท่าไหร่ หมอนั่นก็ยังเฉยๆเหมือนเดิม " หรือว่า..หมอนั่นจะฝักใฝ่แต่ผู้หญิงจิงๆ"
" นายก็ออกจะเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวันๆอยู่แล้วนี่"
" ยามะพี! ชั้นไม่ขำกับมุขนี้หรอกนะ" คาเมะหันมาเอ็ดคนที่นั่งข้างๆด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ในหัวสมองพลางคิดถึงวิธีต่อไปที่จะต้องชนะในเกมส์นี้ให้ได้ " ต้องให้ชั้นเปลืองผ้าให้หมอนั่นดูเลยดีมั๊ย"
" บ้าหน่ะคาเมะ! ว่าแต่...วันนี้ก็ต้องไปที่ร้านนั่นอีกแล้วหรอ" พักนี้คาเมะจะต้องไปเหยียบร้านนั้นทุกวัน เจ้าตัวบอกว่าถ้าวันไหนไม่ได้ไปแล้วเกิดฮิโรกิจีบจินติดขึ้นมา เค้าก็แพ้หน่ะสิ
" ใช่...ก็ต้องไปจีบหมอนั่น แล้วก็ต้องไปกันฮิโรกิ"
" เฮ้อ!" สรุปใครกันแน่ที่เหนื่อยกับเกมส์นี้โดยที่ไม่ได้ตบปากรับคำอะไรกับเค้าเลย แต่ต้องวิ่งตามคาเมะไปเรื่อยๆ " งั้นจะไปกันรึยังหล่ะ"
" อือ" คาเมะลุกขึ้นยืน หลังจากนั่งอย่างเหนื่อยอ่อนทางใจมานาน ร่างเล็กๆลุกขึ้นบิดขี้เกียจน้อยๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ยามะพี " ป่ะ...ไปกันเถอะ" เดินออกมาโดยมียามะพีเดินรั้งท้าย ด้วยอาการที่เหนื่อยใจแทน
.
.
" คาเมะจัง...ไปเต้นกันหน่อยมั้ยจ๊ะ" หนุ่มนิรนามดอดเข้ามาประชิดเก้าอี้ที่ร่างเล็กๆนั่งอยู่ คาเมะเค้นยิ้มอย่างยากลำบากก่อนจะเปล่งวาจาไพเราะ
" เดี๊ยวค่อยตามไปนะฮะ พอดีขอนั่งก่อนแป๊ปนึง" ปากแดงเชอรี่ฉีกยิ้มหวาน ก่อนที่ชายหนุ่มจะพยักหน้าแล้วล่าถอยไป " น่าเบื่อชะมัด ชวนเต้นอยู่ได้ เกิดมาไม่เคยมีขารึยังไง" ร่างบางบ่นเบาๆโดยมีเสียงหัวเราะจากยามะพีเป็นส่วนประกอบสำคัญ
" เอ๊ะ..คาเมะ! นั่นฮิโรกินี่" มือเรียวชี้ชวนเพื่อนให้หันไปมองคนร่างผอมเพรียวที่ขยับเข้ามาด้านใน " ไม่รู้คุยโทรศัพท์กับใครเนอะ ดูมีความสุขดีจัง"
" มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นหน่ะสิ" คาเมะยังไม่วายที่จะแขวะคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ได้ มือเล็กคว้าเครื่องดื่มมาดื่มก่อนกระแทกแก้วเสียงดังด้วยความตกใจ " หมอนั่น!!!!!!" สายตาจับจ้องไปที่จินซึ่งเดินออกมา แต่กลับหยุดเดินเพราะมีฮิโรกิเรียก ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปหา " แย่แล้ว..." คาเมะลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะแทรกผ่านผู้คนเข้าไปยังจุดเป้าหมาย ตาคมตวัดมองภาพตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เมื่อมือสวยของฮิโรกิเคลื่อนตัวไปแตะบ่ากว้างของร่างสูงที่ยืนยิ้มบางๆ หมอนั่นยิ้ม!!!!....คาเมะแทบอยากจะเอาหัวตัวเองโหม่งพื้นซะให้ได้ ก็ทีเวลาหมอนั่นคุยกับเค้า...ทำหน้าเซ็งกะตายตลอดเวลา ทีกับฮิโรกิ..ทำไมต้องทำหน้าร่าเริงด้วยเล่า หรือว่าเราต้องแพ้หมอนั่นจิงๆ ไม่น่า....ชั้นไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
" จินนน!" ปากเรียวเอ่ยเรียกเสียงหวาน ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาคนที่ตีสีหน้าขรึมอย่างเร่งด่วน แขนเล็กคล้องกับแขนของอีกคนเหมือนกับพยายามจับจองเป็นเจ้าของ
" มีอะไรงั้นหรอ" จินหันมามองคนที่ควงแขน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าหวานแดงแป๊ด ที่โดนถามคล้ายฉีกหน้า...ก็ตัวเองออกจะแสดงตนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจนซะขนาดนั้น
" จิน....งั้นฮิโระจะไปตามนัดนะ" ฮิโรกิส่งยิ้มหวานให้จิน ก็จะขยิบตาเหมือนเยาะๆใส่ร่างเล็กที่ยืนชิดติดกัน " ไปก่อนนะคาเมะนาชิ"
" ........" คาเมะปรายตามองก่อนจะเบ้ปาก พร้อมมองตามหลังฮิโรกิที่เดินออกไป ก่อนเงยหน้าขึ้นมองจิน " นัดจะไปไหนกับฮิโรกิงั้นหรอ"
" ไม่ใช่เรื่องของคาเมะนาชิไม่ใช่หรอ ผมขอตัวก่อนนะ มีงานต้องทำต่อ" มือหนาแกะแขนเล็กๆออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับเดินหายตัวไปท่ามกลางฝูงคนที่เริ่มทยอยเข้ามา
" บ้าชิบ!" อาคานิชิ ....นายมันบ้า บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้าที่สุด ชั้นเกลียดนายที่สุดในโลกเลย ร่างเล็กหงุดหงิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งเสียหน้า ทั้งเจ็บใจ " อย่ามาหลงรักชั้นแล้วกัน อาคานิชิ จิน" ถ้าชั้นทำให้นายชอบชั้นได้เมื่อไหร่...นายจะต้องโดนหนักแน่! อย่ามาชอบชั้นแล้วกัน
---------------------------------------------------------------------
คอมเม้นท์กันนะ ถ้าอาจจะเห็นมันมาโลดแล่น ดีกว่าที่จะปล่อยให้มันเป็นพล็อตค้างต่อไป
